Τό ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου Δ΄τῶν Νηστειῶν 21ην Μαρτίου 2026 στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Χίου καί ὥρα 18.00΄ οἱ μαθητές τῆς Σχολῆς Βυζαντινῆς Ἐκκλησιαστικῆς Μουσικῆς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν «Μητροπολίτης Διονύσιος Μπαϊρακτάρης» μέ τήν Διεύθυνση τοῦ Καθηγητή τῆς Σχολῆς καί Πρωτοψάλτη τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Μάρκου Βροντάδου κ. Σταύρου Στείρου, ἡ Χορωδία τοῦ «Διονυσιείου» Μουσικοῦ Σχολείου Χίου μέ τήν Διεύθυνση τοῦ Καθηγητή Βυζαντινῆς καί Παραδοσιακῆς Μουσικῆς τοῦ Μουσικοῦ Σχολείου Χίου καί Πρωτοψάλτη τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ὁσίας Ξένης Θεσσαλονίκης κ. Ἀθανασίου Ξενούδη, καί ἡ Χορῳδία τοῦ Συλλόγου Ἱεροψαλτῶν Χίου «ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΜΕΛῼΔΟΣ», τήν ὁποία διεύθυνε ὁ κ. Ἀθανάσιος Ξενούδης, κατόπιν εὐγενοῦς παραχωρήσεως τῆς Χοραρχίας από τόν Χοράρχη κ. Βασίλειο Χαμέτη, Πρωτοψάλτη τοῦ Ἱεροῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου Βροντάδου, ἔψαλλαν ἐπίκαιρους ἐκκλησιαστικούς ὕμνους τοῦ Μεγάλου Ἀποδείπνου, τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καί τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ἑβδομάδος, ἀγγίζοντας τίς ψυχές καί προετοιμάζοντας τούς πιστούς γιά τά γεγονότα τοῦ Θείου δράματος πού θά ἀκολουθήσουν.
Στή συνέχεια, ὁ Πρόεδρος τοῦ Συλλόγου Ἱεροψαλτῶν Χίου «ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΜΕΛΩΔΟΣ» κ. Κωνσταντῖνος Γανιάρης, Πρωτοψάλτης τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Γεννεσίου Θεοτόκου Συκιάδας Χίου καί Καθηγητής Μουσικῆς ἐξαίροντας τήν προσωπικότητα, τό ἦθος καί τήν προσφορά τοῦ Πρωτοψάλτη, Καθηγητή καί Χοράρχη κ. Ἀθανασίου Ξενούδη στόν Σύλλογο Ἱεροψαλτῶν Χίου, ἐγνώρισε στούς παρευρισκομένους τήν ἀπόφαση τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Συλλόγου Ἱεροψαλτῶν Χίου «ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΜΕΛΩΔΟΣ» νά τοῦ ἀπονείμει τιμητική πλακέτα, καί ἐκάλεσε τόν Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. ΜΑΡΚΟ γιά τήν ἐπίδοσή της στόν τιμώμενο κ. Ἀθ. Ξενούδη.
Ὁ κ. Ἀθανάσιος Ξενούδης, στή συνέχεια, εὐχαρίστησε τόν Σύλλογο γιά τήν ἀπόφασή του νά τοῦ ἀπονείμει τήν τιμητική αὐτή διάκριση, καί συγκινημένος ἐξέφρασε τά εὐγενῆ του συναισθήματά στόν Χοράρχη καί τά Μέλη τῆς Χορωδίας τοῦ Συλλόγου Ἱεροψαλτῶν Χίου «ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΜΕΛΩΔΟΣ».
Τήν ἐκδήλωση ἔκλεισε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν κ. ΜΑΡΚΟΣ, ὁ ὁποῖος δόξασε τόν Ἅγιο Θεό γιά τή πνευματική αὐτή σύναξη, ἐτόνισε ἰδιαίτερα τήν ἀξία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ποιητικοῦ λόγου - Ὑμνολογίας, χαρακτηρίζοντας τούς χριστιανικούς ὕμνους ὡς ἔμμετρες προσευχές, καί ὁλοκλήρωσε τήν ὁμιλία του ἀναφερόμενος, στό ἑκούσιο πάθος τοῦ Κυρίου μας, καί συγκεκριμένα σέ δύο ἀπό τούς ἑπτά λόγους τοῦ Κυρίου μας ἐπί τοῦ Σταυροῦ: α) Στό «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γἀρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. 23,34), ὁ ὁποῖος μέ τήν προσευχή Του πάνω στό Σταυρό γιά τούς σταυρωτές Του, δίδαξε τήν ἀγάπη, τήν ἀμνησικακία καί τήν συγχώρηση πρός ὅλους ἀνεξαιρέτως, πού πρέπει νά διακρίνει κάθε πιστό χριστιανό, καί β) στό «Ἠλί, ἠλί λιμᾶ σαβαχθανί» (Ματθ.27,46) τονίζοντας τό μέγεθος τῆς κένωσης τοῦ Κυρίου μας πάνω στόν Σταυρό, καθὼς ὁ Θεὸς ἔθεσε πάνω Του τὶς ἁμαρτίες ὅλου τοῦ κόσμου, καί ὅτι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε ἄξιοι τῆς ἐγκατάλειψης τοῦ Θεοῦ ἐξ αἰτίας τοῦ πλήθους τῶν ἁμαρτιῶν μας, γι’ αὐτό καί πρέπει νά ἀγωνισθοῦμε γιά τήν μετάνοια καί τήν ἀπόκτηση ταπεινοῦ φρονήματος, ὥστε νά ἀξιωθοῦμε, νά ἑορτάσουμε πνευματικά μέ τή Χάρη καί τό φωτισμό τοῦ Θεοῦ τήν Ἁγίαν Ἀνάστασιν.
