Ἀριθμός 34
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
27 Αὐγούστου 2023
«ἀλλ’ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σὺν ἐμοί» (Α΄ Κορ. 15, 10)
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Ἀδελφοί, γνωρίζω ὑμῖν τὸ εὐαγγέλιον ὃ εὐηγγελισάμην ὑμῖν, ὃ καὶ παρελάβετε, ἐν ᾧ καὶ ἑστήκατε, δι' οὗ καὶ σῴζεσθε, τίνι λόγῳ εὐηγγελισάμην ὑμῖν εἰ κατέχετε, ἐκτὸς εἰ μὴ εἰκῇ ἐπιστεύσατε. Παρέδωκα γὰρ ὑμῖν ἐν πρώτοις, ὃ καὶ παρέλαβον, ὅτι Χριστὸς ἀπέθανεν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν κατὰ τὰς γραφάς, καὶ ὅτι ἐτάφη, καὶ ὅτι ἐγήγερται τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ κατὰ τὰς γραφάς, καὶ ὅτι ὤφθη Κηφᾷ, εἶτα τοῖς δώδεκα· ἔπειτα ὤφθη ἐπάνω πεντακοσίοις ἀδελφοῖς ἐφάπαξ, ἐξ ὧν οἱ πλείους μένουσιν ἕως ἄρτι, τινὲς δὲ καὶ ἐκοιμήθησαν· ἔπειτα ὤφθη Ἰακώβῳ, εἶτα τοῖς ἀποστόλοις πᾶσιν· ἔσχατον δὲ πάντων ὡσπερεὶ τῷ ἐκτρώματι ὤφθη κἀμοί. Ἐγὼ γάρ εἰμι ὁ ἐλάχιστος τῶν ἀποστόλων, ὃς οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς καλεῖσθαι ἀπόστολος, διότι ἐδίωξα τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ· χάριτι δὲ Θεοῦ εἰμι ὅ εἰμι· καὶ ἡ χάρις αὐτοῦ ἡ εἰς ἐμὲ οὐ κενὴ ἐγενήθη, ἀλλὰ περισσότερον αὐτῶν πάντων ἐκοπίασα, οὐκ ἐγὼ δὲ, ἀλλ’ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σὺν ἐμοί. Εἴτε οὖν ἐγὼ εἴτε ἐκεῖνοι, οὕτω κηρύσσομεν καὶ οὕτως ἐπιστεύσατε.
ΘΕΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, πολλὲς φορὲς κατακλείει τὶς ἐπιστολές του μὲ τὴν ἐπίκληση τῆς θείας χάριτος καὶ τοῦ φωτισμοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. «Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ», γράφει στοὺς Κορινθίους, «καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μετὰ πάντων ἡμῶν» (Β΄ Κορ. 13, 13). Καὶ στοὺς Ἐφεσίους: «ἡ χάρις μετὰ πάντων τῶν ἀγαπώντων τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν» (6, 24). Καὶ στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα πάλι ἐπικαλεῖται τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ: «ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σὺν ἐμοί». Τὴν ἴδια λέξη «χάρις» τὴν συναντᾶμε κι ἐμεῖς συχνὰ κατὰ τὴν μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὴν ἀκοῦμε συνέχεια στὴν θεία λατρεία καὶ τὴν ἀναφέρουμε συχνὰ ὅλοι οἱ πιστοὶ σὲ συζητήσεις ποὺ κάνουμε μεταξύ μας γιὰ θέματα πίστης καὶ ζωῆς.
Τὶ εἶναι, ὅμως, ἡ θεία χάρις καὶ ποιὸ εἶναι τὸ ἔργο της μέσα στὸν κόσμο καὶ τὴν ἱστορία; Χάρις εἶναι ἡ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο ποὺ κορυφώνεται στὸ πρόσωπο καὶ τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ, στὴν ἐνανθρώπιση, στὴν ἐπὶ γῆς ζωή Του, στὴν σταυρικὴ θυσία Του καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, διὰ τῆς ὁποίας μᾶς προσφέρθηκε ἡ αἰώνια ζωή. Ἄκτιστη χάρη εἶναι ὁ Χριστὸς ποὺ στέκεται στὴν πόρτα τῆς ψυχῆς μας καὶ κρούει (Ἀποκ. 3, 20). Εἶναι τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ποὺ μᾶς χαρίζει τὴν υἱοθεσία καὶ μᾶς κάνει νὰ φωνάζουμε «ἀββᾶ ὁ πατήρ» (Ρωμ. 8, 15). Εἶναι ἡ δόξα τῆς Μεταμορφώσεως, ἡ πνοὴ τῆς Πεντηκοστῆς, ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ ποὺ μᾶς ἀναγεννᾶ μὲ τὸ Βάπτισμα καί μᾶς τρέφει μὲ τὴν Θεία Εὐχαριστία. Ἄκτιστη χάρη εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ μέσα στὸν πιστὸ καὶ ἡ ζωὴ τοῦ πιστοῦ ἐν Χριστῷ. Ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ χαριτώνει καὶ καθοδηγεῖ τὰ πιστὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὴν σωτηρία καὶ τὴν αἰωνιότητα.
Ἡ χάρις, λοιπόν, εἶναι ἡ παντοτινὴ ἔκφραση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο, ἡ ἀπόδειξη τῆς εὐνοίας Του πρὸς αὐτόν. Εἶναι ἡ ἐπανορθωτικὴ ἐκείνη δύναμη ποὺ σηκώνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν πτώση του καὶ τοῦ προσφέρει τὴν προοπτικὴ καὶ τὴν βεβαιότητα -μὲ τὴν δική του συνέργεια βέβαια- τῆς λύτρωσης καὶ τῆς ἀθανασίας. Ἔχει ἀποκλειστικὰ θεία προέλευση. Δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀφ’ ἑαυτοῦ, π.χ. μὲ τὰ καλά του ἔργα, νὰ τὴν κερδίσει. Χορηγεῖται ἀπὸ τὸν Δημιουργὸ ὄχι τυχαῖα οὔτε ἄσκοπα, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τὸν κόσμο καὶ τὴν Ἐκκλησία. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἐμφανίζεται σ’ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν καθαρὴ καρδιά. Ἐκδηλώνεται μέσα στὶς θλίψεις, τὶς δοκιμασίες καὶ τοὺς πειρασμούς. Παράδειγμα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ποὺ ὅταν ζήτησε νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν ἀσθένειά του, ὁ Χριστὸς τοῦ ἀπάντησε: «ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου» (Β΄ Κορ. 12, 9).
Οἱ Ἅγιοι ποὺ δέχονται πλούσια τὴν χάρη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γεύονται τὸν Παράδεισο ἤδη ἀπὸ τὴν ζωὴ αὐτή. Ἡ χάρις μπορεῖ νὰ χορηγεῖται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ στὸν ἄνθρωπο ὡς δωρεά, δὲν ἐνεργοποιεῖται, ὅμως, αὐτοδικαίως, χωρὶς τὴν συνεργασία καὶ τὴν θέληση τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀπαιτήσει ἢ νὰ τὴν ἀποκτήσει αὐτοβούλως, ἀλλὰ βεβαίως μπορεῖ νὰ τὴν ἐπιδιώξει καὶ νὰ τὴν ἀποκτήσει μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν πολιτεία του. Μπορεῖ νὰ ἐργασθεῖ ἔτσι, ὥστε νὰ ἀξιοποιήσει στὸ ἔπακρο τὶς δωρεές της, καὶ πρὸς τὸ ἴδιον συμφέρον καὶ πρὸς ὄφελος τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι εἴμαστε μέτοχοι τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ, ὅλοι εἴμαστε ἀποδέκτες τῶν ἐνεργειῶν της.
Πρῶτος καρπὸς τῆς θείας χάρης εἶναι ἡ κλήση τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου, ὅταν ἔλθει σὲ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς του. Ἡ θεία χάρις θὰ τὸν ἀφυπνίσει ἀπὸ τὸν λήθαργο τῆς ἁμαρτίας. Τοῦ φωνάζει: «ἔγειρε ὁ καθεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν (πνευματικὸς θάνατος) καὶ ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός» (Ἐφ. 5, 14).
Δεύτερος καρπός τῆς θείας χάρης εἶναι ἡ δικαίωση τοῦ ἁμαρτωλοῦ. Ἀπὸ ἔνοχος καὶ κατάδικος τῆς κολάσεως σώζεται, δικαιώνεται μὲ τὴν μετάνοιά του. «Δικαιωθέντες ἐκ πίστεως, εἰρήνη ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Ρωμ. 5, 1).
Τρίτος καρπὸς εἶναι ἡ ἀναγέννηση τοῦ ἀνθρώπου. Μὲ τὴν κλήση, τὴν μετάνοια καὶ τὴν πίστη, μὲ τὸ Ἅγιο Βάπτισμα ὁ ἄνθρωπος γεννιέται γιὰ δεύτερη φορὰ μὲ θεία, πνευματική, οὐράνια γέννηση‧ καὶ ἔπειτα, μὲ τὸν ἀγῶνα του καὶ τὴν ἐνίσχυση τῆς θείας χάριτος, ἀναγεννᾶται σὲ νέα θεία, ἁγία ζωή. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀναγέννηση ποὺ ἀποτελεῖ μεγάλο καὶ θαυμαστὸ καρπὸ τῆς θείας χάρης. Ὁ Κύριος εἶπε στὸν Νικόδημο: «ἐάν τις μὴ γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰω. 3, 5). Γι’ αὐτὴν τὴν ἀναγέννηση μιλᾶ καὶ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος καὶ λέγει ὅτι οἱ Χριστιανοὶ εἶναι ἀναγεννημένοι «οὐκ ἐκ σπορᾶς φθαρτῆς, ἀλλ’ ἀφθάρτου, διὰ λόγου ζῶντος Θεοῦ καὶ μένοντος εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἰω. 1, 23).
Στὴν συνέχεια, καρπὸς ἀτίμητος καὶ θεοδώρητος, ἔρχεται ὁ ἁγιασμὸς τοῦ ἀνθρώπου. Ἁγιασμὸς εἶναι ἡ μακαρία ἐκείνη κατάσταση, κατὰ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος κοσμεῖται μὲ κάθε ἀρετὴ καὶ τελειότητα. Ἡ χάρις ὑπάρχει μόνο μέσα στὴν Ἐκκλησία, καὶ μάλιστα στὰ ἱερὰ μυστήρια. Πολλῶν ἁγίων τὰ σώματα διατηροῦνται ἄθικτα, μυροβλύζουν, εὐωδιάζουν, θαυματουργοῦν.
Αὐτὴ εἶναι ἡ πίστη μας, ἡ πλήρης χάριτος, ἡ ἀληθινή, ἡ ὀρθόδοξη!
Ἤδη ἀπὸ τὴν περίοδο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης γίνεται λόγος γιὰ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ. Στὴν Ἔξοδο διαβάζουμε: «δώσω χάριν τῷ λαῷ τούτῳ» (3, 21). Στὸ βιβλίο τῆς Ρούθ: «εὕροιμι χάριν ἐν ὀφθαλμοῖς σου» (2, 10). Στὶς Παροιμίες: «χείλη ἀνδρῶν δικαίων ἀποστάζειν χάριτας» (10, 32). Στὴν Σοφία Σειράχ: «χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ» (4, 15).
Οἰ θεῖοι Πατέρες θὰ μᾶς διαφωτίσουν σχετικῶς.
Ὁ Ἅγιος Θεοδώρητος Κύρου: «Θησαυρὸς εἶναι ἡ χάρη τοῦ Πνεύματος, ποὺ δίνεται στοὺς ἀνθρώπους, στὸ ὀστράκινο σῶμα τους».
Ὁ Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος: «Ἐκεῖνος ποὺ βρῆκε καὶ ἔχει μέσα του τὸν ἐπουράνιο θησαυρὸ τῆς χάριτος, τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, τὶς ἐργάζεται μὲ καθαρότητα, ἀβίαστα καὶ εὔκολα».
Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας: «Ὁ ποταμὸς ρέει καὶ τὸ νερὸ πηγαίνει παντοῦ. Ἐνῶ, ὅμως, τὸ νερὸ ξεχύνεται μέσα στὴν φύση μὲ τὶς ἴδιες ἐνέργειες, μεταποιεῖται ἀνάλογα μὲ τὴν φύση τῶν φυτῶν. Στὰ δένδρα δίνει καρπούς, στὰ λουλούδια τὸ ἄρωμα καὶ ἄλλα. Ἡ χάρη εἶναι ἴδια, ἀλλὰ ἀναπτύσσεται ἀνάλογα μὲ τὰ χαρίσματά μας».
Ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Γιὰ νὰ κατασκηνώσει μέσα στὸν ἄνθρωπο ἡ θεία χάρις, πρέπει νὰ τὸν βρεῖ χωρὶς σαρκικοὺς λογισμούς. Πρέπει νὰ εἶναι ταπεινὸς γιὰ νὰ μπορέσει ἡ χάρις νὰ φαίνεται σ’ αὐτόν. Γιὰ νὰ μεταδίδει δὲ τὴν χάρη πρέπει νὰ εἶναι προσευχόμενος. Ἂν κάποιος χωρὶς νὰ ἔχει ἐπιτύχει τὰ παραπάνω, νοιώθει γιὰ λίγο χάρη, εἶναι ἐπειδὴ ὁ Θεὸς τοῦ ἐπιτρέπει νὰ δεῖ μία ἀκτίνα, μήπως καὶ ποθήσει ὅλον τὸν Ἥλιο».
Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος: «Στὴν Ἐκκλησία ἔχει ἀνατεθεῖ ἡ τήρηση τῶν ἀληθειῶν ποὺ ἀποκαλύφθηκαν καὶ μέσα σ’ αὐτὴν ἐνεργεῖται ἡ ἀπολύτρωση τοῦ ἀνθρώπου, διὰ τῆς χάριτος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: «Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου εἶναι ἐκείνη ἡ πανδύναμις ἐν τῇ ὁποίᾳ εὑρίσκονται ἡνωμέναι ὅλαι αἱ δυνάμεις τῆς σωτηρίας. Πράγματι, σωζόμεθα τῇ χάριτι. Ἐὰν ἠδύνατο μία λέξις νὰ περιλάβη ὁλόκληρον τὸ Εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας, τότε ἡ λέξις αὕτη θὰ ἦτο ἡ χάρις».
Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος: «Καὶ ἂν ἡ κατοικία μας εἶναι πολυτελής, καὶ ἐὰν κατοικοῦμε ἐμεῖς ἐδῶ, σὲ μεγάλες οἰκοδομές διὰ δόξαν τῆς Παναγίας, ὅμως τὴν καρδίαν μας πρέπει νὰ τὴν κρατοῦμεν πάντοτε συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην, διὰ νὰ ἔλθη νὰ κατοικήσει καὶ εἰς ἡμᾶς ἡ θεία χάρις, ὅπως ἐκατοίκησεν εἰς τὴν Παναγίαν μας. Μήπως ὑπερηφανεύθηκε; Ὄχι! Διὰ τοῦτο ἦλθεν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἐκατοίκησε μέσα της. Τὸ ἴδιο καὶ εἰς ὅλους τοὺς Ἁγίους».
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης: «Ἡ καρδιά μας εἶναι πλασμένη γιὰ νὰ λατρεύει τὸν Θεό. Αὐτὸς τὴν ἔκτισε καὶ δική Του πνοὴ εἶναι. Ἡ προσκόλληση στὰ ὑλικὰ ἢ στὴν σάρκα εἶναι ὅ,τι θέλει ὁ πλάνος, ὁ σατανᾶς. Μὴ πέσεις θύμα του. Πρόσφερε ὁλόκληρη τὴν ζωή σου στὸν Κύριο καὶ Θεό μας. Ὁ προορισμὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ ἕνωσή μας μὲ τὸν Θεό».
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔλεγε σὲ πνευματικό του παιδί: «Κι ἐσὺ τὸν νοῦ σου ψηλά: ‘‘Κύριε, Ἰησοῦ Χριστὲ, ἐλέησόν με». Ἄφηνε ἁπαλὰ καὶ ἀβίαστα τὸν ἑαυτό σου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος θὰ ἔρχεται καὶ θὰ χαριτώνει τὴν ψυχή σου. Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Χριστὸ γίνεται χαριτωμένος καὶ ζεῖ ἔτσι πάνω ἀπὸ τὸ κακό. Δὲν μπορεῖ νὰ τὸν καταλάβει τὸ σκοτάδι γιατὶ ἔχει τὸ φῶς».
Ὁ Ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης: «Δικαιοῦσαι τόση χάρη ὅσο μέγεθος πειρασμοῦ μπορεῖς νὰ βαστάξεις μὲ εὐχαριστία». Ἔλεγε συχνά: «Χριστέ μου, τὰ κουλούρια σου εἶναι πολὺ νόστιμα, ἀλλὰ τὰ πουλᾶς πολὺ ἀκριβά», ἐννοώντας τὴν ἀπόκτηση τῆς χάριτος. «Ἡ χάρη δὲν στηρίζεται στὰ γέλια καὶ τὶς χαρές. Στὶς θλίψεις καὶ τὶς δοκιμασίες στηρίζεται ἡ χάρη. Ὅλος ὁ κόπος εἶναι νὰ μὴ λυπήσουμε τὴν χάρη ποὺ πήραμε στὸ Βάπτισμα».
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος: «Ἡ κατάκριση καὶ ἡ καταλαλιὰ εἶναι μεγάλες ἁμαρτίες καὶ ἀπομακρύνουν τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο ἁμάρτημα. ‘‘Ὅπως τὸ νερὸ σβήνει τὴν φωτιά’’, λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, ‘‘ἔτσι καὶ ἡ κατάκριση σβήνει τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ’’. Καὶ συνεχίζει ὁ Ἅγιος Παΐσιος: «Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ λείπει ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους, γιατὶ μὲ τὴν ἁμαρτία πετάνε καὶ τὴν λίγη ποὺ ἔχουν. Δὲν μποροῦν νὰ κάνουν προκοπή, γιατὶ δέχονται ἐπιδράσεις δαιμονικές. Ἡ πολλὴ εὐλάβεια στὸν Θεὸ μὲ τὸν σεβασμὸ στοὺς μεγαλύτερους φέρνει τὴν θεία χάρη στὴν ψυχή».
Ὁ ἀείμνηστος ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἀνακεφαλαιώνει: «Ὁ ληστὴς ἔγινε Ἅγιος καὶ εἶπε: ‘‘Μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ βασιλείᾳ σου’’ (Λουκ. 23, 42). Ἡ χάρη παίρνει τὰ πλέον ἁμαρτωλὰ καὶ ἐγκληματικὰ στοιχεῖα καὶ τὰ μεταμορφώνει σὲ ἅγια καὶ εὐεργετικά. Στὸν Μεγάλο Συναξαριστή, ἐκεῖ θὰ βρεῖτε ἄνδρες, γυναῖκες, ποὺ μέχρι χθὲς ἦταν βουτηγμένοι μέσα στὴν ἀτιμία καὶ τὴν διαφθορά, καὶ μόλις πίστεψαν στὸν Χριστό, ἄλλαξε ἡ σκέψη τους, τὰ λόγια τους, τὰ αἰσθήματά τους, οἱ ἐνέργειές τους καὶ ὅλη τους ἡ ζωή. Καινούργιοι ἄνθρωποι παρουσιάστηκαν. Οἱ πόρνοι ἔγιναν σώφρονες, οἱ φιλάργυροι ἐλεήμονες, οἱ ὑπερήφανοι ταπεινοί, οἱ βλάσφημοι λάτρεις τοῦ Θεοῦ. ‘‘Αὕτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου’’(Ψαλμ. 76, 11). Ναί, ἡ θεία χάρις κάνει τὰ θαύματά της».
Χριστιανοί μου!
Ὅλοι μας ποὺ βαπτισθήκαμε στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἔχουμε μέσα μας τὸν θησαυρὸ τῆς χάριτος. Ἴσως πολλοὶ ἀγνοοῦμε τὴν ὕπαρξή του. Νομίζουμε ὅτι εἴμαστε μόνο σάρκα καὶ αἷμα. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Ἔχουμε λάβει μὲ τὸ Βάπτισμά μας ὅλη τὴν δύναμη καὶ τὴν χάρη Του. Στὴν ζωή μας συναντᾶμε πολλὲς θλίψεις. Φυσιολογικά, θὰ ἔπρεπε νὰ εἴχαμε βουλιάξει ἀπὸ τὰ δεινὰ τῶν πειρασμῶν. Ἀντιθέτως, παρατηροῦμε στὸν ἑαυτό μας ὅτι ἔχουμε μεγάλη ὑπομονή, σοφία νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὶς δυσκολίες, μακροθυμία γιὰ ὅσους μᾶς πειράζουν, ἐσωτερικὴ εἰρήνη παρὰ τὶς ἐξωτερικὲς δυσκολίες, διάθεση γιὰ προσευχή, δοξολογία στοὺς πειρασμούς. Αὐτὲς οἱ πνευματικὲς καταστάσεις προέρχονται ἀπὸ τὸν θησαυρὸ τῆς χάριτος ποὺ φυλάσσεται μέσα μας.
Ἀδελφοί μου,
Τὸ πνευματικὸ σύνθημα τῆς σημερινῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς εἶναι νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ τὴν πηγὴ τῆς θείας χάριτος, ποὺ εἶναι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Πρέπει νὰ ἀγωνιστοῦμε περισσότερο γιὰ νὰ εἴμαστε συνεχῶς ἑνωμένοι μαζί Του, μὲ τὴν ἐξομολόγηση, τὴν Θεία Κοινωνία, τὴν προσευχή. Νὰ μὴ μᾶς κλέψει ἀπὸ πουθενὰ ὁ διάβολος, ἀπὸ κάποια ἀδυναμία, κάποιο πάθος μας ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς χωρίσει ἀπὸ τὸν Χριστό. Μὲ τὴν βοήθεια τῆς θείας χάρης θὰ ξεπεράσουμε τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὰ ἐμπόδια τοῦ κόσμου, μὲ τὴν βεβαιότητα πὼς, ἐὰν τὴν διατηρήσουμε, θὰ σωθοῦμε. Ἔτσι θὰ προοδεύσουμε πνευματικὰ καὶ θὰ γίνουμε πραγματικὰ χαριτωμένα παιδιὰ τοῦ Θεοῦ.
Αὐτὴν τὴν χάρη ἂς εὐχηθοῦμε νὰ καταπέμψει καὶ σὲ μᾶς ὁ Θεὸς ὡς ὀσμὴ εὐωδίας πνευματικῆς.
Ὁ χαρμόσυνος παιάνας τοῦ Γ. Βερίτη ἂς ἠχήσει καὶ πάλι:
«Ἡ χάρη Σου μεγάλη, Βασιλιά μου,
μυρίπνοη φέρνει μπρός Σου τὴν ψυχή μου.
Καρπὸς χειλέων ἡ ταπεινή μου λέξη,
ὕμνο Σοῦ πλάθει ἡ ταπεινή μου σκέψη.
Ἐλπίδα μου χρυσῆ κι ἀπαντοχή μου.
Χαρίτωσέ με Τρισχαριτωμένε,
κι ὅπου τοῦ νοῦ μου οἱ λογισμοὶ κι ἂν πᾶνε,
δικοί Σου πάντα νά ’ναι, Ἀγαπημένε!» ΑΜΗΝ!